فرار به جلو در سایه اینترنت طبقاتی
اگر اینترنت بین‌الملل تا این حد هولناک و مخرب است که باید برای بیش از ۸۰ میلیون ایرانی قطع شود، چرا این مدعیان و صاحبان دسترسی‌های خاص، خود را در معرض این خطر قرار می‌دهند؟ آیا خونِ کسانی که پشتِ حصار‌های امنِ رانتی نشسته‌اند، از خون کسب‌وکار‌های خرد و دانشجویانی که برای یک جستجوی ساده علمی در گل مانده‌اند، رنگین‌تر است؟
حقیقت تلخ آنجاست که این جریان، اینترنت را نه به عنوان یک «حق عمومی»، بلکه به عنوان یک «امتیاز طبقاتی» می‌بیند. آنها با استفاده از رانت‌های ارتباطی، در حالی از مزایای دهکده جهانی بهره می‌برند که همزمان با اظهارات شاذ، تبر به ریشه معیشت دیجیتال مردم می‌زنند. این برخورد طبقاتی با اینترنت، نه‌تنها توهین به شعور مخاطب، بلکه شکافی عمیق میان ملت و کسانی است که پشتِ دیوار‌های بلندِ دسترسی‌های ویژه، برای بقیه نسخه «محرومیت» می‌پیچند.
نمی‌شود با اینترنت بدون فیلتر سفارشی، علیه اینترنت بین‌الملل سخن گفت. مردم می‌پرسند: اگر اینترنت جهانی بد است، چرا برای شما حلال و برای ما حرام است؟ دوران «بنشین و بگو، خودت نشنو» به سر آمده است؛ یا محدودیت برای همه، یا آزادی و دسترسی عادلانه برای همه. اینترنت طبقاتی، مسیر آلوده‌ای است که هیچ توجیه تربیتی و صیانتی نمی‌تواند آن را پاک کند.
